سلام دوستان گلم شهریار هستم . ياد گرفتم که:
1. با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنياي احمقانه خويش خوشبخت زندگي کند
2. با وقيح جدل نکنم چون چيزي براي از دست دادن ندارد و روحم را تباه مي کند
3. از حسود دوري کنم چون حتي اگر دنيا را هم به او تقديم کنم باز هم از من بيزار خواهد بود
4. تنهايي را به بودن در جمعي که به آن تعلق ندارم ترجيح دهم
5.همیشه مثل یک شبح زندگی کنم
همیشه برای شعرهایم جایی هست..همیشه جایی هست..از زمانی که خاطرم میاید مینوشتم قلم جزیی از وجود من شده وتنها راهی که به آرامش میرسم.کسی چه میداند شاید روزی روزگاری ...نامی از مادرتاریخ ماند وشاید هم نماند..تفاوتی ندارد..تفاوت در این است تو بنویس حتی برای دل خودت./