تبليغاتX
د لــــتنگی شــــــــروو

د لــــتنگی شــــــــروو

سر در گم پیچ و خم زندگی

چــــرا همیشه افتـــــــادن سرنوشت بـــرگ اســــت .....؟

در باغ مخفی خود ، در جستجوی گلی بی عیب هستم

در انتظار بهترین ساعت عمر خود

در باغ مخفی ام

هرچند چون برگی بر زمین می افتم

اما هنوز ایمان دارم

که تو دانه ای را در زمین می کاری

و من رشد آن را به تماشا می نشینم

نمی دانم کجا هستم

و چهره ام کجاست !

می دانم که جایی همین نزدیکی هاست

آرزو داشتم که رنگ موهایم را بدانم

اما حالا می دانم که پاسخ آن جایی در باغ مخفی پنهان است

آن جا که گلبرگ ها نمی ریزند

و قلب ها به سنگ بدل نمی شوند

جایی برای متولد شدن

آنجا که نه گل سرخی کنده می شود

و نه عشقی تحقیر !

اگر در انتظار باران بنشینم که بر من بوسه زند

آیا تشنگی ام پایان خواهد یافت ؟

آیا از این امتحان سربلند خواهم گذشت ؟

و اگر در انتظار رنگین کمان بنشینم

آیا آن را خواهم دید ؟!

یا از کنار من بی صدا خواهد گذشت ؟!

بدون آنکه دیده شود

یا من بتوانم آن را ببینم .

مگر آن که معجزه ای رخ دهد

و دوباره بینا شوم

بعد از این همه گفت و شنود

هنوز هم ایمان دارم که زنده هستم

هر چند چکمه های زیادی از روی من می گذرند .

اما آفتاب ، مرا می بوسد

و در آغوش خود می فشارد

من قوی هستم و شاید هنوز فرصتی باشد

که دوباره رشد کنم .

هنوز در جستجوی گلبرگی هستم که نریزد

قلبی که سنگ نشود

جایی که متولد شوم ...

این باغ مخفی من است

آن جا که گل های سرخ نمی میرند

و هرگز عشقی را دست کم نمی گیرند

باغ مخفی من !




 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در شنبه بیست و دوم تیر 1387 ساعت 13:3 | لینک ثابت |

به خدا......
صبح از دریچه سر به درون می کشد به ناز

وز مشرق خیال

تو ، صبح تابناک تری را

ـ سر در کنار من ـ

         با چهره ی شکفته چو گل های نسترن

                                                 لبخند می زنی.

من ، آفتاب پاک تری را

      در نوشخند مهر تو می بینم

             در مطلع بلند شکفتن

 

من ، روز خویش را

با آفتاب روی تو ،

کز مشرق خیال دمیده ست

آغاز می کنم.

 

من با تو می نویسم و می خوانم

        من با تو راه می روم و حرف می زنم

             وز شوق این محال:

              ـ که دستم به دست توست !-

                       من ، جای راه رفتن

                              پرواز می کنم !

 

آن لحظه ها که مات

در انزوای خویش

یا در میان جمع

خاموش می نشینم :

موسیقی نگاه تو را گوش می کنم.

گاهی میام مردم ، در ازدحام شهر

غیر از تو ؛ هرچه هست فراموش می کنم

 

گویند این و آن به هم – آهسته –

- هان و هان!

                                           دیوانه را ببینید!

بیخود ،چو کودکان

            لبخند می زند !

با خود چگونه گرم سخن گفتن است؟! آه،

من ، دور از این ملامت بیگاه ،

                همچنان ،

                     سرمست ،

 در فضای پریخانه های راز

شاد از شکوه طالع و بخت موافقم

آخر ، چگونه بانک بر آرم که :- عاقلان !

                 دیوانه نیستم ،
    به خدا سخت عاشقــــــــــــــــــم !  


 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در شنبه بیست و دوم تیر 1387 ساعت 10:13 | لینک ثابت |

به عزیزی که مثل هیچکس نیست
دلمان خوش است که می نويسيم

و ديگران می خوانند

و عده ای می گويند

 آه چه زيبا و بعضی اشک می ريزند

و بعضی می خندند

دلمان خوش است

 به لذت های کوتاه

به دروغ هايی که از راست

 بودن قشنگ ترند

به اينکه کسی برايمان دل بسوزاند

يا کسی عاشقمان شود

با شاخه گلی دل می بنديم

 و با جمله ای دل می کنيم

دلمان خوش می شود

 به برآوردن خواهشی و چشيدن لذتی

 و وقتی چيزی مطابق میل ما نبود

چقدر راحت لگد می زنيم

 و چه ساده می شکنيم

همه چيز را

****************************
 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387 ساعت 5:19 | لینک ثابت |

بازی....
زندگی نغمه ی بازی انسان هاست
                        بازی در کوچه های حیات
                                        کودکی آنجاست
                                                    کنار دیوار
                                                          زیر آن کاج
                                                                لب جوی
                                                                    زانوانش در دست
                                                                             سرش روی آن
                                                                                             می لرزد
                                      شاید از سرماست
                                شاید گم کرده عروسکش را
                                        شایدم ترسیده....
                                              شاید...
سرش را بالا آورد
              نمی لرزد
                     می گرید
                    یه چیزی می گوید
                        نزدیکتر می روم تا بشنوم:
خدایا منم
           اینجام
         خسته و تنهام
            می ترسم از این آدم ها
                             بازی می کنند اما
                                            بر سر عشق آدم های پاک
                                                       خدایا من از این بازی ها می ترسم
                                            مرا با خود ببر
                                            مرا اینجا نگذار
آه.....
این تصویر چه آشناست
              من...
                  من...
                        من...
این همه سال؟!؟
        اما پس چرا اینجام؟
                              پس کجاست آن خدای شنوای آدم ها؟



نوشته شده توسط شـــــــهریــار در سه شنبه هجدهم تیر 1387 ساعت 7:10 | لینک ثابت |

طنـــــــــــز تا واقعیت
سلـــــسله مراتب وگـــرفتن امضا

در ادارات دولتی

بوروکــــراسی




 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 ساعت 5:26 | لینک ثابت |

رحمت........../
روزي حضرت سليمان  در کنار دريا نشسته بود ، نگاهش به مورچه اي افتاد که دانه گندمي را باخود به طرف دريا حمل مي کرد .سليمان همچنان به او نگاه مي کرد که ديد او نزديک آب رسيد.در  همان لحظه قورباغه اي سرش را از آب دريا بيرون آورد و دهانش را گشود ، مورچه به داخل دهان او وارد شد ، و قورباغه  به درون آب رفت.
سليمان مدتي در اين مورد به فکر فرو رفت و شگفت زده فکر مي کرد  ، ناگاه ديد آن قورباغه سرش را از آب بيرون آورد و دهانش را گشود ، آن مورچه آز دهان او بيرون آمد، ولي دانه ي گندم را همراه  خود نداشت .
سليمان آن مورچه را طلبيد و سرگذشت او را پرسيد.
مورچه گفت : " اي پيامبر خدا در قعر اين دريا سنگي تو خالي وجود دارد و کرمي در درون آن زندگي مي کند . خداوند آن را در آنجا آفريد او نمي تواند ار آنجا خارج شود و من  روزي او را حمل مي کنم . خداوند اين قورباغه را مامور کرده مرا درون آب دريا به سوي آن کرم حمل کرده و ببرد .
اين قورباغه مرا به کنار سوراخي که در آن سنگ است مي برد و دهانش را به درگاه آن سوراخ مي گذارد من از دهان او بيرون آمده و خود را به آن کرم مي رسانم و دانه گندم را نزد او مي گذارم و سپس باز مي گردم وبه دهان همان قورباغه که در انتظار من است وارد مي شود او در ميان آب شناوري کرده مرا به بيرون آب دريا مي آورد و دهانش را باز مي کند ومن از دهان او خارج ميشوم ."
سليمان به مورچه گفت :  وقتي که دانه گندم را براي آن کرم ميبري آيا سخني از او شنيده اي ؟
مورچه گفت آري او مي گويد :

" اي خدايي که رزق و روزي مرا درون اين سنگ در قعر اين دريا فراموش نمي کني ٬مي دانم رحمتت را نسبت به بندگانت هرگز فراموش نخواهي کرد. "


 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 ساعت 5:17 | لینک ثابت |

غير ممكن، ممکن میشود
پیرمردی تنها در مینه سوتا زندگی می کرد . او می خواست مزرعه سیب زمینی اش راشخم بزند اما این کار خیلی سختی بود .
تنها پسرش که می توانست به او کمک کند در زندان بود .
پیرمرد نامه ای برای پسرش نوشت و وضعیت را برای او توضیح داد :
پسرعزیزم من حال خوشی ندارم چون امسال نخواهم توانست سیب زمینی بکارم .
من نمی خواهم این مزرعه را از دست بدهم، چون مادرت همیشه زمان کاشت محصول را دوست داشت. من برای کار مزرعه خیلی پیر شده ام. اگر تو اینجا بودی تمام مشکلات من حل می شد.
من می دانم که اگر تو اینجا بودی مزرعه را برای من شخم می زدی .
دوستدار تو پدر



پیرمرد این تلگراف را دریافت کرد :
پدر, به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام .


4 صبح فردا 12 نفر از مأموران FBI و افسران پلیس محلی دیده شدند , و تمام مزرعه را شخم زدند بدون اینکه اسلحه ای پیدا کنند .
پیرمرد بهت زده نامه دیگری به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقی افتاده و می خواهد چه کند ؟
پسرش پاسخ داد : پدر برو و سیب زمینی هایت را بکار، این بهترین کاری بود که از اینجا می توانستم برایت انجام بدهم .




نوشته شده توسط شـــــــهریــار در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 ساعت 4:25 | لینک ثابت |

يعني مي تونم؟
نه!باوركنيددل من ازسنگ نيست وصبرم هم صبرايوب نيست.بخداديگه دارم زيرباراينهمه غصه داغون ميشم كاش لااقل كسي بودكه به درددلام گوش بده ودلداريم بده كسيكه مثل هيچكس نباشه وبه تمام معناسنگ صبورباشه.كسي كه منوفقط وفقط واسه خودم بخوادوباهيچ چيزديگه اي كار نداشته باشه.نه كسي كه واسه همه چي حتي واسه درددل كردن قيمت تعيين كنه و...كاش ميتونستم خيلي حرفاروراحت به اونايي كه واقعاوازصميم قلب دوستشون دارم بگم تا هم خودم سبك شم وهم اونا بدونن كه ازشون چه انتظارهايي دارم.همه ميگن اگه دوسم داري اين كاروبكن واون كارونكن اگه دوسم داری سیگار نکش. اگه دوسم داری عصبانی نشو . اگه دوسم داری...... ولي هيچكي ازم نميپرسه كه من چي دوست دارم.چقدرسخته كه بايدهميشه واسه اينكه دوست داشته بشم اونجوري باشم كه بقيه ميخوان.چي ميشداگه منم ميتونستم يه ذره واسه خودم باشم واونجوري كه خودم ميخوام.امروزازساعت1 صبح تاحالانفسام توسينه ام حبس شده ولي كسي نبودكه به درددلام گوش بده يعني دوروبرم كه پربودولي گوش شنوايي كه حوصله ي درددلاموداشته باشه نبود.آخه همه ازكساني كه غم وغصه دارن فرارميكنن حتي عزيزترين عزيزانم هم حوصله ي ناراحتي وگريه هاي منوندارن وبايدخودموخوشحال نشون بدم تاباهام بمونن وازم فراري نباشن. واسه همين مجبورشدم دوباره به نوشتن روبيارم .واسه همه ي دلتنگيهام منوببخشيد...كاش همه چي درست ميشد.خداياتنهااميدم تويي نااميدم نكن...


 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در یکشنبه شانزدهم تیر 1387 ساعت 3:51 | لینک ثابت |

اي كاش امپراطور به ايران برنگردد
روزي قطبي را شناختيم كه اولين واژگان را در مصاحبه هايش شنيديم و موفقيتش را حتي با تيمي كه خود نبسته بود ديديم و خنديديم و خوشحالي كرديم و در فينالي رويايي به مقامش احترام گذارديم .

آري اوجنتلمني بود كه ايراني قبل از انقلاب را با همان صداقت ٬ لياقت ٬ ادب و هوشمندي به تصوير ميكشيد . قطبي يعني آنچه پشت ديوارهاي بلند ايران ميگذشت و ما از ان بي خبربوديم. در چشمان و گفتارش چنان صداقت موج ميزد كه كه دوست و دشمن را به تحسين وا ميداشت اما هوشمندي و موقعيت شناسي امپراطور چيزه ديگري بود . اون روزي كه تصميم به رفتن گرفت ديگر همه به احترام هوش و موقعيت شناسيش ايستاديم و برايش كف زديم .

اما امروز خبر قطعي بازگشتش را شنيدم از طرفي خوشحال شدم كه دوباره هر هفته مصاحبه هاي پر از حراتش را ميشنويم و با شاديش شاد ميشويم و از سويي نگران كه مبادا او را تخريب كنند زيرا فوتبال كثيف ايران تحمل پاكاني چون قطبي را ندارد.

خوب بود افشين ميدانست كه اينجا ديگر سرزميني سوخته است . ديگر گلهاي زيبا در اين بوم از زمين سر نميزند. اينجا ديگر كسي به تخصص و ادب بهايي نميدهد . اينجا جايي ايست كه كركس پر بريزد و عقابان در اينجا جايي ندارند. اينجا فوتبال را با پا بازي نميكنند كه با پچ پچ و لابي بازي ميكنند . تو را به خاطر ايران به ايران برنگرد.

به هر حال براي افشين عزيز و پرسپوليس قهرمان آرزوي موقيت هاي بيشمار را داريم و باز هم ميگويم افشين امپراطور به ايران برنگرد.



نوشته شده توسط شـــــــهریــار در شنبه پانزدهم تیر 1387 ساعت 15:24 | لینک ثابت |

سپــــــــید
می سپارم من وجودم را به دستی که سپید است

به دستی که برایم چاره ساز است

بیا تنهاترین زیبای هستی

بیا بنشین کنارم تا بگویم

برایت قصه ی فردا بگویم

پشت شیشه نور می تابد

و سکوت خلوت یکتای من

تاریک می ماند

پشت شیشه نور می بارد

آه،ای خورشید من بر من بتاب

روزگارم از تو رنگین می شود

دست های من بدون اختیار و التزام

می رود تا بشکند آن شیشه را

آه ،ای خورشید من بر من بتاب

من،وجودم را،صدایم را ،هوایم را

برایت می گذارم

تمام هستی ام مال نگاهت

برای چشم تو تا می توانم

می سپارم من وجودم را به دستی که سپید است

به دستی که برایم چاره ساز است

بیا تنهاترین زیبای هستی

بیا بنشین کنارم تا بگویم

برایت قصه ی فردا بگویم

پشت شیشه نور می تابد

و سکوت خلوت یکتای من

تاریک می ماند

پشت شیشه نور می بارد

آه،ای خورشید من بر من بتاب

روزگارم از تو رنگین می شود

دست های من بدون اختیار و التزام

می رود تا بشکند آن شیشه را

آه ،ای خورشید من بر من بتاب

من،وجودم را،صدایم را ،هوایم را

برایت می گذارم

تمام هستی ام مال نگاهت

برای چشم تو تا می توانم

میسرایم . مینوازم . مینگارم





نوشته شده توسط شـــــــهریــار در جمعه چهاردهم تیر 1387 ساعت 23:10 | لینک ثابت |

زن
یک زن از این دنیا ، عشقه نیازش
خدا اونو ساخته از جنسه سازش
عشقِ همسر عشقِ مادر
مَرامِشه نوازش

یک زن رازِ آسمونه
یک زن نورِ کهکشونه
یک زن لطفِ آشیونه
حرفش حرف دل و جونه ، تو خونه

نازک دلِ یک زن
سنگِ صبوره
درمون هر دردش اشکهای شوره
اگه یک کوه غم و درده ، ولی پر از غروره

با کمک اندیشه هام ، نامه نوشته به خدام
پرسیده بودم که چرا، نازک دل آفرید زن را؟
خدا با ناله نسیم ، یه شب جوابمو رسوند
وجود زن اگه نبود ، کارش نیمه تموم میموند



نوشته شده توسط شـــــــهریــار در جمعه چهاردهم تیر 1387 ساعت 22:54 | لینک ثابت |

غــــروب نیــــــمه تمـــــام./././
تقدیم به آنکه آفتاب مهرش درآستان دلم سپیده دمی که هرگزغروب نخواهد کرد.
امشب تمام ستارهای آسمان گریه می کنند.
امشب تمام مرغان آسمان اشک می ریزند.
امشب اشک ازچشم می ریزد.
امشب قلبی می شکند وصدای شکستنش به آسمان می رسد.
اما نمی دانم چرا به گوش خدا نمی رسد.
من صدای شکسته شدن قلبم را شنیدم.
فکرمی کنم اولین کسی باشم که صدای درهم شکستن قلبم را با گوش های خودم شنیده باشم .
نمی دانم خدایی هست؟
اگرهست چه خدای خا موشی .
ازاین همه خا موشی قلبم می گیردودوست دارم فریا دبکشم .
آخربا که بگویم درداین قلب شکسته را آخربا که بگویم که قلب من ((عاشق )) قلبی است که با سنگ بیابان فرقی ندارد.
قلب من ((عاشق )) قلبی است که اصلا قلب نیست .
دلم می خواهد آنقدرفریا د بکشم که صدای فریا دم قلب خدا را به لرزه در آورد.
دلم می خواهد فریا د بزنم ودیوانه واربه خدا بگویم آخرتوخدای خوب من چطوربنده ای آفریدی که از عهده اش بر نمی آیی.
توچه طور می توانی این همه نا عدالتی را ببینی وبه صدا در نیایی.
مگرنه که می گویندتوبخشنده ای پس اگرگناهی مرتکب شدم به درگاهت به بزرگواری خودت مرا ببخش .
واین همه مرا عذاب مده مگرنه اینکه می گویند تورحیمی پس چرا به من رحم نمی کنی پس رحمت کجا ست...؟
خدایا من خیلی سختی کشیدم من خیلی رنج کشیدم به امیداینکه دررحمتت رابه سوی من باز کنی . نه اینکه در اول جوانی چنان به زیر بار مشکلات کمرم را خم کنی که دیگرقدرت ایستا دن از من لغوشود خدایا به اوبگوبه او بگوبا تمام بدیهایت دوستت دارم آری با ز هم می گویم
تورابا تمام بدیهایت می خواهم گرچه تو خیلی عذابم دادی ...!
توهمیشه درمقابل چشمان اندوه باروغم زده من عرق در شادی های خود بودی .
خوش باش که شادیت را می خواهم.خوش باش که همیشه خوش بینمت.
محبوبم توراه زندگی ات را انتخاب کن .آرزو دارم که همیشه تووخوشبختی را کنار هم ببینم .آه که چه حرفهایی به من زدی ...؟
حرفهایی که فقط بار سیاهی به روی قلبم می آورند .
تو همیشه با خودمی اندیشی که شب و روز نفرینم را توشه راحت می کنم اما افسوس که نمی دانی که جز خوشبختی برایت چیز دیگری
نمی خواهم .افسوس که نمی دانی که هیچ گاه نه بدیت را خواستم نه بدیت را گفته ام . وقتی با خود می اندیشم که تو درچه خیالی و من در چه
خیال خنده ام می گیردخنده ای که از گریه غمنگیزتر است .
چشمان من آن همه اشک را بدرقه راحت کرد که تنها به تو بفهما ند که دوستت داردو تنها از تو بخواهد که نسبت به این چشمها این همه
بی محبت نباشی .در این دنیای پراز هیاهوچشمان من فقط چشمان تو را می جوید آسمان را نگاه می کنم ستارها را می نگرم فقط به خیال
انیکه چشمان تورا در میان آنها ببینم.آخرمن وتوهمیشه در زیر سایه آسمان گفتگومی کردیم دستهای من فقط دستهای تو را می جوید.
عزیزم صبرمی کنم .آنقدرصبرمی کنم تا راحت را انتخاب کنی .برووراه زندگیت را دریاب آنگاه من راحم را از تو بازمی یابم .
ای کاش آن قلب سنگیت که درون سینه ات یخ بسته ذره ای از قلب من خبر داشت وحس می کرد که چطور با تو صادق و یکرنگ بودم .
و من می بوسم قلب سنگی تو را که صادق بودی وبا شهامت نخواستی و

نمی خوای با دروغ با من باشی ....



نوشته شده توسط شـــــــهریــار در جمعه چهاردهم تیر 1387 ساعت 22:15 | لینک ثابت |

ایران زمین.........
چند روز پیش شنيدم اسرائيل گفته ميخواد به ايران حمله كنه. خندم گرفت. آخه شوخي شوخي با ايرانم شوخي!!! هر چند بعضی ها ميگن زيادي خوش خيالي جنگ اين حرفا نميفهمه ولي من به حرفام ايمان دارم. شما ايران رو مثل يه تيم فوتبال در نظر بگيرين و حكمرانان مملكت رو مثل مربياي تيم. من كاري به مربي ( هاي ) تيم ندارم از بعضي هاش خوشم مياد و از بعضي ها بدم مياد ولي در هر حال تيم رو دوست دارم. برام هم اصلا مهم نيست كي مربي تيمه مهم نتيجه گرفتن تيمه. وقتي شنيدم ميخواد به ايران حمله بشه گفتم اولا اينجا ايرانه نه افغانستان و نه عراق. ما هم ايراني هستيم نه معتاد افغاني و نه عرب ترسوي بي خاصيت عراقي. ما ايراني هستيم ايراني. اگه صبح تا شب توي سر و كله هم بزنيم و با همديگه مشكل داشته باشيم اگه كسي بخواد توي كارمون فضولي كنه اول حساب اون رو ميرسيم بعد دوباره توي سر و كله هم ميزنيم. تصور كن يكي با خونوادش قهر كرده باشه و چشم ديدن اونا رو نداشته باشه ولي اگه همون موقع كسي بخواد به خونوادش اهانت كنه چنان حال طرف رو ميگيره كه نفهمه از كجا خورده. بچه ها میگفتند چهار طرفمون توي كشوراي عربي پايگاه زدند نفس بكشيم ميفهمن. گفتم عربا كه جونشون به نفته. اگه فردا نفت تموم بشه از گشنگي ميميرن. بي خودي بحرين آباد رو به عربا نداديم به جاش سه تا جزيره كوچيك خراب بگيريم. اگه بخوان يه كم اذيت كنند تنگه هرمز كه كوچيكه دو تا كشتي توش غرق ميكنيم ببينم ما از گشنگي ميميريم يا عربا. با اون سه تا جزيره دقيقاً زير موشك ايرانيها هستند. وسط دعوا كه حلوا خيرات نميكنن زمستون به هيچ كسي گاز نميديم بببينم ما يخ ميزنيم يا اروپاييها. خيلي ها ميگن آمريكا بهمون حمله كنه خوب ميشه. اونايي كه سال 57 انقلاب كردند خيلي هاشون كه الان دستشون به جايي بند نيست پشيمون هستند. ميگن كلي ارزوني رو با دست خودمون به قحطي تبديل كرديم. من نميخوام فرداها من هم به بقيه بگم قبل از اومدن آمريكايي ها اله (ele) بود حالا بله (bele) شد. من كار اشتباه شما رو تكرار نميكنم. من ايران رو دوست دارم ، اسلام رو هم دوست دارم ( توجه : اسلام نه مسلمان نما!!!) . برام هم اصلاً مهم نيست آقا بالاسرم كي باشه. اين دو تا هدف رو برام حفظ كنند هر كي باشه خوبه. اينجا ايرانه ، مردمش هم ايراني هستند. فقط براي دلشون كار ميكنند نه براي حاكم ها. زمان داريوش چون دلشون ميخواست پدر رمي رو در ميآوردند اون اامپراطوري رو درست كردند و زمان يزدگرد به عمد مقابل عربها شكست خوردند چون دلشون ميخواست. بعد از شكست يكي از اين سردارهاي رمي ( شايد يوناني) وقتي اون سردار داشته جواب شكست رو پس ميداده گفته بوده نميدونم توي ايران چه گياهي رشد ميكنه كه مردمش با خورن اونا اين قدر ميهن دوستي پيدا ميكنند. ما همون مردمي هستيم كه بعد از تصرف به دست عربها وقتي عمر ميخواست اسيراي ايراني رو به عنوان برده بفروشه امام علي جلوش رو گرفته بود كه اينا ايراني هستند حق توهين به ايراني رو نداري چون حضرت محمد فرموده: در برحه اي از زمان تنها قوم پارس هستند كه دين مرا ياري ميكنند. براي احترام گذاشتن به اسرا امام علي سه تا دخترها رو به سه تا جوون كه اونجا بودند ميده كه يكيشون امام حسين بود. ميگن زمان ظهور حضرت مهدي تنها يك قوم غير عرب اون حضرت رو ياري ميكنند و الان هم تنها قوم غير عرب شيعي ما هستيم.( اينم بگم كه اون روز افراي كه دم از دين ميزنند جلوي حضرت مي ايستند.) اينا حرف من نيست موثق موثقه. اگه منبع دقيقش الان يادم بود ميگفتم. يا زمان جنگ مردم خودشون مشكل داشتند ولي باز جلوي عراقيها ميايستادند. اينم كوچولو بگم يه بار یکی داشت با بچه ها در مورد حكومت و انقلاب و از اين چيزا بحث ميكرد ديگه آخراش داشت كم مي اورد كه مملكت هر چي كه هست باشه اما.. زماني كه اما براي گورباچف نامه داده بود وقتي گورباچف جواب نامه امام خميني رو ميخواست بده به يكي بياره ايران شوروي ها خيلي روي مخ اون آورنده نامه كار كردند كه تحت تاثير ايران قرار نگيره و خلاصه شست شوي مغزيش داده بودند وقتي اومده بود ايران و برگشته بود ديده بودند ريشي گذاشته و يه تسبيحي دستش گرفته و مهر و جانمازي ورداشته آورده شوروي. بهش گفتند چي شد اين همه وعده و وعيد بهت داديم چرا اين جوري شدي؟ گفت: اونجا (ايران) كلاهبرداري فراوون، مال مردم خوري فراوون، خر تو خر بودن فراوون، هر كي ساز خودش رو زدن و هيشكي گوش ندادن به ساز بقيه فراوون، مشكلاي مردم فراوون، قحطي فراوون هر كدوم از اينا توي هر مملكتي رخ بده.................

من براي حفظ ايران و ايراني هر كاري از دستم بربياد ميكنم ولي فقط براي اين دو تا نه چيز ديگه اي!!!!!

با تو روینده و رویانم من، با تو سوزنده و سوزانم من

چه کنم عاشق ایرانم من، چه کنم عاشق ایرانم من

من چه گمگشته سری دارم من، یوسف رفته ز کنعانم من

همچو فرزندی جدا از مادر، در هوای تو پریشانم من

اگرم نیست به جز تحفه جان، شرمسار از همه یارانم من

چه کنم عاشق ایرانم من، چه کنم عاشق ایرانم من

گاه گاهی که تو غمناك شوی، گریه ابر بهارانم من

گاه گاهی که تو غمناك شوی، گریه ابر بهارانم من

گریه ام دست خودم نیست از اوست، پس مپرسید چه گریانم من

دلکی دارم و انسانم من، چه کنم عاشق ایرانم من





نوشته شده توسط شـــــــهریــار در پنجشنبه سیزدهم تیر 1387 ساعت 5:28 | لینک ثابت |

پيش فروش جسم
تلاش پسركي 12 ساله براي نجات مادرش از تن فروشي

چگونه بغض فروخورده اش را فرياد خواهد زد؟ و كي؟ «امين» را مي گويم. پسر ١٢ ساله اي كه برايم از خصوصي ترين راز دردناك زندگيش گفت.

غالبا"اين منم كه بدنبال خبر و ماجرا مي روم ولي گاهي هم خبر و ماجرا به سراغم مي آيد! مثل اين ماجرا كه با يك s.m.s اشتباهي به سراغم آمد!

ده دوازده روز قبل پيامكي روي تلفن همراهم گرفتم كه «فوري با من تماس بگير! مهمه!» شماره آشنا نبود اما بهتر ديدم تماس بگيرم.پسركي جواب داد و قبل از هر چيز حرفهايش را قطار كرد.گفت:«من امين پسر سيمين هستم. (اسامي را تغيير داده ام). اين s.m.s رو براي همه اسمهايي كه توي موبايل مامانم بود فرستادم تا به همه مشترياش بگم تو رو خدا ديگه بهش زنگ نزنيد.»

راستش فكر كردم شايد مادرش،فروشنده يكي از مغازه هاي محل باشد! اما يادم نمي آمد شماره ام را به فروشنده اي داده باشم.پرسيدم:« مادر شما چي ميفروشن پسرم؟»كمي مكث كرد.بعد با خجالت و آرام گفت: «تنش رو!» اول شوك شدم.اما زود مسلط شدم و كمي آرامش كردم و بهش اطمينان دادم مادرش را نمي شناسم و شماره را اشتباه گرفته است.اما از چيزي كه پسرك درباره مادرش گفته بود،هنوز بهت زده بودم.«تنش رو مي فروشه»! باقي حرفهايش را ديگر نمي شنيدم. اما دست آخر چيزي گفت كه يقين كردم بايد او را ببينم!

امين يك پسر «ايراني» است.ايراني. اين را حتي براي «يك لحظه» هم فراموش نكنيد.هنوز نمي دانم اين پسر، چرا اينقدر زود بمن اطمينان كرد؟ گرچه اطمينانش بيجا نبود و من واقعا" به قصد كمك به ديدنش رفتم. و اگرچه بعد از حدود ٩ روز،هنوز هيچ كمكي نتوانسته ام به او و خانواده اش بكنم.با اجازه خودش، ماجرا و اسامي را با مختصري «ويرايش و پوشش» نقل مي كنم تا نه اسمها و نه مكانها،هويت او را فاش نكند.پس امين يك اسم مستعار است براي پسري كه مرا «امين» خود و امانتدار رازهايش دانست.پسري كه بعدا"دليل اعتمادش را گفت:«صداي شما، يه طوري بود كه بهتون اعتماد كردم.با اينكه چندتا مرد ديگه اي كه بهم زنگ زدن،فحش دادن و داغ كردن، اما شما عصباني نشدين و آرومم كردين.همون موقع حس كردم نياز دارم با يك بزرگتر حرف بزنم!يكي كه مثل پدر واقعي باشه.بزرگ باشه نه اينكن هيكلش گنده شده باشه!» حس كردم پسرك بايد خيلي رنج كشيده باشد كه اينطور پخته و بزرگتر از سنش بنظر مي آيد. امين حدود ٢ ماه پيش فهميد مادرش، شروع به «تن فروشي» كرده است! مادرش كه «يك تنه» سرپرستي او و خواهر كوچكترش را برعهده دارد و زن جواني است كه امين مي گويد «زني معصوم مثل يك فرشته» است.اما اگر شما جزو جمعيت پانزده ميليوني فقير اين مملكت نيستيد، لابد اينجا و آنجا «شنيده ايد» كه در اين سرزمين، «خط فقر» به چنان جايي رسيده كه فرشته هاي بسياري به تن فروشي مجبور شده اند! امين از روز اولي كه مادرش بالاخره مجبور شد خودفروشي كند و به خانه دو پسر پولدار و نشئه رفت،خاطره سياهي دارد.مي گويد «خاطره سياه»! و اين تركيبي نيست كه يك بچه ١٢ ساله به كار ببرد، حتي اگر مثل او «باهوش و معدل عالي» باشد! اما غم، هميشه مادر شعر است.اندوه،مادر سخناني است كه گاه به شعر شبيه اند! و گاه خود شعرند..

امين گفت آن روز مادرش ديگر ناچار بود، زيرا «هيچ هيچ هيچ راهي براي سير كردن من و خواهر ٨ ساله ام سراغ نداشت»!

مادر بيچاره و مستأصل،پيش از رفتن به خيابان و شروع فحشاء، حتي نماز هم خوانده بود و اين طنز سياه روزگار ماست. او كلي با خدايش حرف زده و نجوا كرده بود! شايد از خدا اجازه خواسته تا اين گناه ناگزير را انجام دهد! يا شايد پيشاپيش استغفار و توبه كرده! كسي نمي داند! شايد هم خدايش را سرزنش مي كرده است!كاش مي شد فهميد او با خدا چه ها گفته است؟ در شبي كه قصد كرده براي نجات فرزندانش از زردي و گرسنگي، به آن عمل تن دهد.اين سئوال بزرگ هميشه در ذهن من هست كه او با خدا چه ها گفته است؟

بعد به قول امين با دلزدگي و اشكي كه تمام مدت از بچه هايش پنهان مي كرد،كمي به خودش رسيد و خانه و خواهر كوچكتر را به امين سپرد و رفت! امين مطمئن شده بود مادرش تصميم سخت و مهمي گرفته است.چون در آخرين نگاه،بالاخره خيسي چشمان مادر بيچاره را ديد.

چند ساعتي گذشت. خواهرش خوابيد ولي امين با نگراني،چشم براه ماند: « حدود ١٢ شب مامانم كليد انداخت و اومد تو! ظاهرش خيلي كوفته و خسته تر از وقتاي ديگه اي بود كه براي پيدا كردن كار يا پول يا خريدن جنس قرضي بيرون مي رفت و معمولا" سرخورده و خسته برمي گشت. مانتوش بوي سيگار مي داد.مادرم هيچوقت سيگار نمي كشه.با اينكه نا نداشت،ولي مستقيم رفت حمام. رفتم روسري و مانتوشو بو كردم. مطمئن شدم لباسهاش بوي مرد ميدن.از لاي كيفش يه دسته اسكناس ديدم! با اينحال يكهو شرم كرده.از اينكه درباره مامان خوبم چنين فكر بدي كرده ام، خجالت كشيدم.گفتم شايد توي تاكسي،بوي سيگار گرفته باشد!گفتم شايد پولها را قرض كرده باشد! اما يكهو از داخل حمام،صداي تركيدن يك چيز وحشتناك بلند شد. بغض مامان تركيد و هاي هاي گريه اش بلند شد...»
دو جوان كه در آن شب، فقط به اندازه اجاره ٢ماه خانه خانواده امين، گراس و مشروب و مخدرمصرف كرده بودند،طبيعتا" آنقدرها جوانمرد نبودند كه از يك «مادر مستأصل» بگذرند و او را بدون آزار و با اندكي كمك و اميدبخشي از اين كار پرهيز دهند.

امين از آن شب كه مادر را مجاب كرد با او صادق باشد و همه چيز را از او شنيد،دنياي متفاوتي را پيش روي خود ديد. بقول خودش اين اتفاق،يك شبه پيرش كرد.او ديگر نه تمركز درس خواندن دارد و نه دلزدگي و بدبيني،چيزي از شادابي يك نوجوان دوازده ساله براي او باقي گذاشته است.امين آينده اي بهتر از اين براي خواهر كوچكش نمي بيند كه روزي،به زودي، او نيز به تن فروشي ناگزير شود.

چند بار؟ چند بار كبودي آزار مردان غريبه را روي بازوها و پاي مادرش ديده باشد،كافي است؟ چند بار ديوانه شدن و به خروش آمدن مادرش را ديده باشد، كافي است تا چنان تصميمي بگيرد؟ امين كليه خود را به معرض فروش گذاشته است.اما مي گويد تا مي بينند بچه ام،پا پس مي كشند و گواهي از بزرگترهايم مي خواهند:«نه! اينطور نمي شه!»امين مي خواهد بداند آيا مي تواند كار بزرگتري بكند؟ كاري كه مادر فرشته خو و خواهركش را، براي هميشه از اين منجلاب نجات بدهد؟

او واقعا" دارد تحقيق و بررسي مي كند كه آيا مي تواند اعضاي بدنش را تك به تك پيش فروش كند؟ و آيا مي تواند به كسي اطمينان كند كه امانتدارانه، بعد از مرگش، اعضايش را تك به تك به بيماران بفروشد و پولشان را بگيرد و با امانت داري به مادر و خواهرش بدهد؟و اينكه چگونه مرگي، كمترين آسيبي به اعضاي قابل فروشش خواهد رساند؟ تصادف؟ سم؟ سيم برق؟

شايد براي يافتن آن فرد امانتدار، او حاضر شد راز بزرگش را بمن بگويد.مني كه كشش درك انجام چنين كاري را از يك پسربچه نداشتم تا آنكه از نزديك ديدم.و وقتي ديدم، آرزو كردم كه اي كاش روزگار از شرم اين واقعه، به آخر مي رسيد.
از او خواسته ام فرصت بدهد شايد فكري كنم.شايد راهي باشد.از وقتي كه با حرفه ام آشناتر شده،اصرار دارد خودم اين مسئوليت را قبول كنم و «وكيل بدن» او شوم! خودش اين عبارت را خلق كرده. «وكيل بدن»! ذهن اين پسر دوست داشتني، سرشار از تركيبهاي تازه و كلمات بديع و زيباست.

در شروع،سئوالم اين بود كه امين ١٢ ساله كي و چطور بغضش را فرياد خواهد زد؟ و حال مي پرسم وقتي بغض او و امثال او تركيد،اين جامعه ما چگونه جامعه اي خواهد شد؟و چه چيزي از آتش خشم فرياد او در امان مي ماند؟ذهنم بيش از گذشته درگير اين نوع «بدن فروشي» شده و كار اين پسر را، يك فداكاري «پيامبرانه» مي دانم كه پيام بزرگي براي همه ما و شما دارد.اين روزها دايم دارم به راهها فكر مي كنم.آيا راهي هست




منبع
: www.iranianuk.com
 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در پنجشنبه سیزدهم تیر 1387 ساعت 3:42 | لینک ثابت |

عکس
بـــرای تفنن هـــم که شده چنــــد تـــا عکــــس بـــا محتــــوا گذاشــــتم بــــراتون

انگــــولک یک دوست با وفـــا تو جــــریده




تصــــــویر چند توالت عمــــــومی  درزوریخ  ( البتــــه زیادی عمـــــومی )




کـــــمال غیــــــرت یـــک تمـــــاشـــاچی

حـــــراج خــــواهر در ازای یـــک بلــــیط  مسابــقه فــــوتبال




ابــــــیاری چمن  در فاصــــــله  2 تــــا  15 دقیـــــقه  وقت اضــــافه


 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در سه شنبه یازدهم تیر 1387 ساعت 4:38 | لینک ثابت |

دوره گـــــرد گم شــــو......
کودکان دوره گرد

 ای خيابان خواب های پاپتی

 اندکی آهسته تر زاری کنيد

 گريه هاتان خواب اين مردان خميازه کش بی درد

                                     را آشفته کرد.                                   

 اندکی آرام تر ان اشک ها را روی دامن های خود

    جاری کنيد.

  کودکان دوره گرد

 دستهاتان پر ز پوچ

 جای جايش جای پينه، جای زخم

 در هوايی خشک و سرد،

 قلب هاتان پر ز مهر،

 چشم هاتان پر ز اشک داغ و گرم.

 کودکان دوره گرد

 صحبتی بايد کنيد

  با همين مردم که هست

  دست هاشان رنگ رنگ و خالی از پينه ولی،

 قلبشان رنجور و سرد.

 کودکان بی پناه

 گرمی دستانتان آرام بخش کوچه های سرد ماست

 گاه گاهی دسته گلهای شما

 آشتی بخش نزاع و قهر ماست.

 کودکان دوره گرد

 دست هاتان پر ز گل های سپيد و سرخ و زرد

 اندکی آهسته تر زاری کنيد.



نوشته شده توسط شـــــــهریــار در دوشنبه دهم تیر 1387 ساعت 13:2 | لینک ثابت |

عــــــدالت ...............
دوست دارم که بگویم و بگویم که چه گویم
چه گویم و از کجا گویم
از چه نالم و به چه بالم
که نالیدن روح خسته خواهد و بالیدن روح رفته
در این سرای که ماندنی نماند
چشم دگرتحمل اشک ندارد وگلو تحمل بغض
قطره دگر صبر دریا ندارد و باران تحمل ابر
شروع مي کنم و با تو مي گويم
از سرنوشت آدمهايي که
زنده هستند ولي همان آني که باز شد چشمشان به روشنی ، قلبشان به تاریکی
زندگی به آنها گفت تو زنده مرده ای
مرده اي متحرک با قلبی زنده
تا احساس دهی به آدم های قلب مرده
فقر با تو عجین شد
تا تو شوی معجون درد
روز و شب براي تو يکي ست
روز و شب براي تو معنا ندارد
تو محکومي ؛ محکوم به این زندگی
شاید بعضی گویند نه جبری نیست
حرکتی لازم است
من نیز حق دهم به آنها
تو نیز حق دهی به آنها
ولی با خود گویی
هر حرکتی پا خواهد
آری پای حرکت را از تو گرفته اند
این نا اهلان دنیا پرست
دیگر دستی نیست، احساس ها مرده اند
دلها مرده اند
قلب ها نمي تپند
دست ها گرما ندارند
قلب را تپیدن لازم است تا گرما دهد دست را
آری
در خیابان مرد
در زیر باران مرد
در شهر مسلمانان مرد
بی دوست و یاور مرد
از گرسنگی مرد
در شهری که آسمانخراشش تا طارم اطلس
بی خانمان مرد
در شهری که ضیافتها فراوان
تا سر حد گشنگی ، از گشنگی مرد
در شهر میلیونرها بی پول مرد
آخر چرا
این بی عدالتیها چرا
این ناجوانمردیها چرا
آیا؟
امیدی هست؟!
نوری هست؟!
چراغي هست؟!
آری هست
در آن دورادور سوسو مي زند
اون چراغ نور خداست
ولي ما به دنبال نور نيستيم
چشم ها را بسته ایم
چه شیرین گفت و غمگین با خود شاعر
دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر
که از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست


 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در دوشنبه دهم تیر 1387 ساعت 11:40 | لینک ثابت |

«گاهی می شود. . .»
می شود فریاد زد اما بی صدا

می شود پرواز کرد تا حوالی خدا

می شود دید ولی باور نکرد

می شود خاطره را رسوا کرد

می شودکاشت به دل نهال یک رویا را

می شود  داشت به سر سودای هر فردا را

می شود زمزمه گل را شنید

می شود درد دل شکوفه را باور کرد

می شود خیس شد از شبنم عشق

می شود لختی نشست ، در بر خوشبختی

می شود جرعه ای از نهر محبت نوشید

می شود غم را دید در فرودست امید

می شود جاری بود در دل یکرنگی

می شود همچون کوه به سر  باد حوادث کوبید

می شود همچون سرو قد کشید تا فردا

می شود فاصله را تبعید کرد

می شود دل را برد به  سر چشمه عقل

می شود عاطفه را سر نبرید

می شود فکر را راهی کرد با قطار دانش

می شود بود ولی ناپیدا

می توان  رفت به اعماق دلیل

می توان فلسفه را پیدا کرد ، آخر کوچه فکر

می توان هندسه را رنگی دید

می توان نسبیت را نسبی کرد ، با سرعت عشق

می توان همجوشی را ، در راکتور همخواهی ، پیدا کرد

می توان قانون ترمودینامیک را ، در دعوای دو دل تجربه کرد

می توان شاهد بود بر رویش یک آرزو

می توان کوانتوم را با کمیت پیوسته دل اندازه کرد

می توان شکفتن حس را چشید

می توان بازی کرد با خیال فردا

می توان سرزده رفت در خلوت رویایی شب

می توان نجوا کرد در گوش شاپرک های نجیب

می توان آزاد بود در کنج قفس

می توان تنها بود در گستره جمعیت

می توان غمکده را آتش زد

می توان رهگذری را سبدی سپیده داد

می توان دید خدا را پای آن کاج بلند

می توان تا ابدیت پر زد

می توان پاکی را ،  دید در هاون نور

می توان رفت ولی باقی ماند

می توان خاطره را همچون گل به دل دفتر فردا پاشید


 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در شنبه هشتم تیر 1387 ساعت 10:46 | لینک ثابت |

<< زنــــدگی >>
زندگی چیست ؟ کجاست؟

زندگی لحظه تولد یک پروانه است

که از دل پیله ابریشم خاک

می شکفد در میان خطرات

زندگی وزیدن نسیم دلدادگی است

که هر از گاهی می آید

از سمت وجود

زندگی شر شر احساس دانایی است

که می چکد از دل شبنم علم

بر نهاد بشری

زندگی سبزی رویای حضور است

در ترنم ترانه همخواهی

که می تپد در دل عشق

زندگی کرمی است که می خزد در تن یک سیب سفید

می رود تا ته آن حجم نجیب

زندگی شاید طلوع یک فواره است

که از قلب آبی دریای امید

می رود تا ته یک خواب عجیب

زندگی تولد یک رویاست

که به امید تحقق

به زمین آمده است

زندگی شاید وزوز یک مگس است

که در ظهر دل تابستان

لالایی خواب من و توست

زندگی جاری جریان سیاست بازی است

که گویا هرگز

امیدی به توقف این قطار خالی نیست

زندگی یک دو سه گل زیباییست

که در نگاه من وتو

می نشاند معنی

زندگی بچه لاک پشتی است

که تازه سر از خاک بدر آورده

و بی مهابا می دود تا دریا

زندگی تایر ماشین همسایه است

که همیشه می گذارد آنرا

بر در خانه یکرنگی ما

زندگی حرکت شوق است

به سوی قله خاطره ها

تا زداید از سر آن قله ، برف فاصله ها

زندگی وحشت خواب است به چشم حشره

مبادا که در آن هنگامه

فرود آید به سرش ، مشت عدم

زندگی شکوفه گیلاس است

که در بهار رویا

می روید به سر ساقه یکرنگ صفا

زندگی وسعت یک شهر بزرگ است

که در آن خبری از دل نیست

شاید مرده باشد در شتاب سرعت

زندگی رد شدن از پل غروب است به آرامی

و خوابیدن در بغل آرامش

به امید رستن نور امید از فردا

زندگی خیس شدن است در بارش اشک

که می چکد از هم آغوشی دو ابر تنها

در دل آبی دریای سماء

زندگی چیدن نارنج است از درخت آرزوهای بزرگ

که قد کشیده تا سقف بهار

و سایه افکنده بر فکر امید

زندگی تپش قلب من توست به شوق میهن

که می رود تا ته دریای وجود

زندگی معطلی ته صف نانواییست

زندگی شعله آبی بخاریست در اوج سرما

زندگی غلت زدن در چمن خوشبختی است

زندگی شوق پریدن است در دل یک جوجه

زندگی پر زدن ذهن است در آسمان دانش

زندگی سر زدن عقل است به باغچه عشق و وفا

زندگی بوئیدن غنچه عطرآگین نماز است به شوق دیدار

و گرفتن وضو در حوضچه عقلانیت

زندگی شاید تپش باد صباست در قلب سحر

زندگی زنگ کلاس است در صبحگاه یک مدرسه

زندگی تابلو توقف ممنوع است

در کنار خیابان غفلت

و زندگی شاید . . .

زندگی لحظه ایست که دیگر اکنون نیست

قدر این لحظه بدانیم وگرنه شاید

اندکی بعد بیاید لحظه ای

که جای من و تو در آن میانه خالیست






 

نوشته شده توسط شـــــــهریــار در شنبه هشتم تیر 1387 ساعت 10:22 | لینک ثابت |

تیـــــــغ بـــرنده
وقت جان کندن من بود نمی دانستم    

 

تیغ در گردن من بود نمی دانستم

 

آنچه در حجم پر از درد گلویم پژمرد

 

آخرین شیون بود نمی دانستم

 

تا   نمردم    بگذارید    که    فریاد    کنم  

 

دوست هم دشمن من بود نمی دانستم

 

از همان خنده که معنای عطوفت می داد 

 

نیتش کشتن من بود نمی دانستم    



نوشته شده توسط شـــــــهریــار در جمعه هفتم تیر 1387 ساعت 8:36 | لینک ثابت |

درباره ی من


سلام دوستان گلم شهریار هستم . خدا قوت بده بعضی از کله گنده ها که نوشته های منو تحمل نمیکنند و وب لاگ منه بیچاره رو فیلتر میکنند. ببینیم این تا کی سر پا هستش برام دعا کنید. منتظر نوشتهام باشید.!!

YAHOO : ID

shar00@yahoo.com


آرشیو موضوعی
نویسندگان
پیوندها
دلــــتنگی شـــــروو
بزرگترین گروه هک ایران ( ErrooorTM)
شهرام پسر (رپر شیراز)
سیروسلوک من
.•*´¨`*•sheytonaka•*´¨`*•.
رپ شیراز
بانو جون
حرف نگفته
ناخدا
LoVE Coffee
تنهاترین عاشق
تارونه ی خوشبخت
در "حضور" (عشق خدایی)
خودم
صبح وصال
گلگونه
سپــنتا
وبــــلاگ دست دوم نازنین دلشـــکسته
قالب بلگفا
طراح قالب
طراحی وبلاگ تجاری و قالب وبلاگ

Copyright (C) 2007, http://shar00.blogfa.com. all right reserved.
Design by
Yas-Design

<


قالب و كدهاي جاوا > بزرگترین سایت جاوا اسکریپت ایران

بزرگترین سایت جاوا اسکریپت ایران